Założyciel Ruchu Światło - Życie


Ks. phm. Franciszek Blachnicki

Sługa Boży Ksiądz Franciszek Blachnicki urodził się 24 marca 1921 roku w Rybniku w wielodzietnej rodzinie jako siódme dziecko Józefa i Marii Blachnickich. Do gimnazjum uczęszczał w Tarnowskich Górach, będąc bardzo aktywnym w harcerstwie.

Brał czynny udział w kampanii wrześniowej i działalności konspiracyjnej.

W marcu 1940 roku ujęty przez gestapo, wywieziony został do obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu. W marcu 1942 roku zostaje skazany na karę śmierci przez ścięcie. Po prawie 5 miesiącach oczekiwania na wykonanie wyroku zostaje uwolniony i od 1945 roku przebywa w różnych obozach i więzieniach.

W czasie pobytu na oddziale skazańców dokonało się jego cudowne nawrócenie połączone z decyzją oddania swojego życia na służbę Bogu. Po zakończeniu wojny wstąpił do Śląskiego Seminarium Duchownego w Krakowie, a po jego ukończeniu 25 czerwca 1950 roku przyjął święcenia kapłańskie.

W latach 1954- 56 uczestniczył w pracach tajnej Kurii w Katowicach i organizował powrót biskupów śląskich do diecezji. Po ich powrocie pracował w Wydziale Duszpasterskim Kurii i redakcji „Gościa Niedzielnego”. Prowadził również Ośrodek Katechetyczny, a od 1957 roku działalność trzeźwościową pod nazwą „Krucjata Wstrzemięźliwości”. Władze komunistyczne zlikwidowały jednak centralę Krucjaty, a ks. Franciszka aresztowano w marcu 1961 roku.

Od października 1961 roku ks. Blachnicki rozpoczął studia na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. W sposób szczególny angażował się w przybliżenie szerokim kręgom nauki o Kościele i odnowionej Liturgii.

Już od pierwszych lat pracy duszpasterskiej szczególną uwagę przywiązywał do pracy w małych grupach, począwszy od Oazy Dzieci Bożych aż po metodę 15-dniowych rekolekcji. W ten sposób powstał ruch zwany Ruchem Światło – Życie. Z inspiracji ks. Franciszka Blachnickiego powstały też inne inicjatywy, które były odpowiedzią na znaki czasu. Należały do nich: Krucjata Wyzwolenia Człowieka, Plan Wielkiej Ewangelizacji, Niezależna Chrześcijańska Służba Społeczna, Chrześcijańska Służba Wyzwolenia Narodów.

Stan wojenny zastał w 1981 roku ks. Blachnickiego poza granicami kraju. Osiadł w 1982 roku w Carlsbergu w Niemczech. Tam też 27 lutego 1987 roku odszedł do Pana. Obecnie jego prochy spoczywają w Centrum Ruchu Światło – Życie w Krościenku nad Dunajcem. Ksiądz Franciszek Blachnicki jest kandydatem na ołtarze. Jego proces beatyfikacyjny rozpoczął się 9 grudnia 1995 roku w Katowicach.

Pierwsze Oazy

Na początku lat 50. były rekolekcje ministranckie, nazwane później Oazami Bożych, które potem przerodziły się w ruch odnowy Kościoła, Ruch Światło – Życie, obejmujący swym zasięgiem całą Polskę. Po raz pierwszy pojęcie Oazy pojawiło się w 1952 roku. W rekolekcjach, jakie zorganizował ojciec Franciszek wzięło udział 202 ministrantów z 39 parafii diecezji katowickiej. Ksiądz Blachnicki powiedział wtedy; „Trzeba na rekolekcjach zrealizować i ukazać idealne życie chrześcijańskie, życie dzieci Bożych, które zachwyciłoby i zrodziło pragnienie przeniesienia tego stylu w codzienność”. Pomimo sprzeciwów z stron władz komunistycznych, różnorakich trudności duch Oazy tętnił życiem. Tym życiem, źródłem był sam Jezus Chrystus, Którego ks. Franciszek ukochał i naśladował

Charyzmat i formacja Ruchu Światło-Życie

Ruch Światło-Życie jest jednym z ruchów odnowy Kościoła, według nauczania Soboru Watykańskiego II. Gromadzi ludzi różnego wieku i powołania: młodzież, dzieci, dorosłych, jak również kapłanów, zakonników, zakonnice, członków instytutów świeckich oraz rodziny, w gałęzi rodzinnej, jaką jest Domowy Kościół. Poprzez odpowiednią dla każdej z tych grup formację, Ruch Światło-Życie wychowuje dojrzałych chrześcijan i służy odnowie Kościoła przez przekształcanie parafii we wspólnotę wspólnot.

Znakiem Ruchu Światło - Życie jest starochrześcijański symbol "Fos-Zoe" (gr. słowa światło i życie splecione literą omega, tworzące krzyż). Duchowość Ruchu Światło-Życie została wyrażona w "Drogowskazach Nowego Człowieka". Małżonkowie żyjąc według "Drogowskazów" realizują je w "Zobowiązaniach Domowego Kościoła". Cel Ruchu Światło-Życie jest osiągany poprzez realizację programu formacyjnego. Każdy uczestnik Ruchu po ewangelizacji, prowadzącej do przyjęcia Jezusa Chrystusa jako swego Pana i Zbawiciela, uczestniczy w formacji, w grupie uczniów Jezusa (deuterokatechumenat), a następnie we wspólnocie diakonijnej, podejmując konkretną służbę (diakonię) w Kościele i świecie. Ewangelizacja - katechumenat - diakonia, to trzy etapy drogi formacyjnej Ruchu Światło-Życie na wszystkich poziomach formacji. Podstawowe metody realizacji programu formacyjnego to: metoda "światło-życie", przenikająca wszystkie elementy programu formacyjnego, oaza rekolekcyjna i mała grupa formacyjna.

Ruch Światło - Życie w naszym seminarium

W październiku 2004 roku w Wyższym Seminarium Duchownym w Ełku zawiązała się wspólnota Ruchu Światło - Życie. Przeprowadzane spotkania mają prowadzić do:

- Zapoznania się z duchowością Ruchu Światło-Życie

- Poznawania charyzmatu i struktur Ruchu Światło-Życie

- Poznawania metod pracy i zasad formacji realizowanych w Ruchu 

Wspomniane cele są realizowane poprzez cotygodniowe spotkania formacyjne, a także poprzez comiesięczne spotkania formacyjne.

Modlitwa za wstawiennictwem Sługi Bożego Księdza Franciszka Blachnickiego

Boże, Ojcze Wszechmogący, dziękujemy Ci za Twojego sługę Franciszka, którego w niezwykły sposób obdarzyłeś łaską wiary konsekwentnej, tak iż oddał swoje życie niepodzielnie na Twoją służbę. Dziękujemy Ci za to, że pozwoliłeś mu gorąco umiłować Twój Kościół i zrozumieć, że najgłębszą jego zasadą jedności i ufności jest oblubieńcze oddanie siebie w miłości Twojemu Synowi na wzór Niepokalanej, Matki Kościoła. Dziękujemy Ci również za to, że przez tego kapłana wzbudziłeś na polskiej ziemi Ruch Światło-Życie, który pragnie wychowywać swoich uczestników do posiadania siebie, w dawaniu siebie i w ten sposób przyczyniać się do wzrostu wspólnot Kościoła. Bądź uwielbiony Boże w słudze Twoim Księdza Franciszku, w jego życiu i dziele, i racz wsławić swoje Imię, udzielając mi przez niego łaski, o którą najpokorniej proszę. Amen.