Diakon ma obowiązek głosić Ewangelię Chrystusa, i żyć tym, czego naucza. Ma naocznie budować to co zapisane w Piśmie świętym – ma budować wspólnotę, ma wcielać Słowo w życie, a przez to czynić Je wiarygodnym.

Pełni także „służbę liturgii”. Do jego głównych form posługi liturgicznej zalicza się: sprawowanie chrztu, rozdawanie Eucharystii (diakon w przeciwieństwie do akolitów i świeckich szafarzy, jest już zwyczajnym szafarzem komunii świętej). Czyta Ewangelię, głosi Słowo Boże, podaje intencje modlitwy wiernych, usługuje kapłanowi, stojąc obok niego, sprawuje sakramentalia, przewodniczy obrzędom pogrzebu.

Kandydat przystępujący do święceń diakonatu ślubuje swojemu biskupowi cześć i posłuszeństwo, a także celibat, czyli zobowiązanie do życia w bezżeństwie i czystości. Jest również zobowiązany do odmawiania Liturgii Godzin.

Już pierwsze wspólnoty chrześcijan znają trzy formy i stopnie urzędu wynikającego ze święceń: Biskupi, Prezbiterzy, Diakoni. Diakoni powinni pracować w ścisłej i serdecznej jedności z biskupem. Są oni jego współpracownikami. Każdy diakon spełnia swoją funkcję na trzech płaszczyznach: Słowa, Liturgii i Miłości.

9. maja 2020 roku 2 alumnów V roku Wyższego Seminarium Duchownego w Ełku przyjęło w Katedrze Ełckiej święcenia diakonatu:

  1. Dk. Paweł Jewdokimow

Olecko, par. pw. NMP Królowej Polski

  1. Dk. Sebastian Margiewicz

Suwałki, par. pw. Świętych Apostołów Piotra i Pawła